Internetproviders analyseren voortdurend het type dataverkeer op hun netwerk. Ze kijken daarbij niet naar de inhoud — dus niet welke zender of film je bekijkt — maar naar patronen. Deze techniek staat bekend als Deep Packet Inspection.
IPTV heeft daarin een duidelijk herkenbaar profiel:
- Een continu hoge bitrate, vaak uren achter elkaar
- Gebruik van specifieke protocollen zoals UDP en multicast
- Datastromen die via vaste IP-adressen verlopen
Vooral bij illegale IPTV-diensten is dat profiel vaak minder verfijnd dan bij grote streamingplatforms. Waar Netflix, Disney+ en Videoland zwaar inzetten op datacompressie, streamen illegale aanbieders regelmatig in hoge kwaliteit zonder optimalisatie. Dat zorgt voor opvallend hoog dataverbruik, ook op momenten waarop dat eigenlijk niet logisch is. Naast datapatronen houden providers ook bij met welke IP-adressen klanten verbinding maken. Als een illegale IPTV-dienst in beeld komt bij organisaties als Stichting Brein, kunnen die adressen worden doorgegeven. Providers blokkeren vervolgens het verkeer naar die servers.
Zo wordt niet alleen de aanbieder geraakt, maar raakt ook de gebruiker ineens zijn ‘abonnement’ kwijt — vaak zonder enige vorm van klantenservice of restitutie. Illegale IPTV-aanbieders doen er ondertussen alles aan om herkenning te voorkomen. Veel diensten werken met ingebouwde VPN-constructies, wisselende servers en versleutelde verbindingen. Dat maakt het voor providers lastiger om patronen te duiden, maar onmogelijk is het niet. Het blijft daarmee een klassiek kat-en-muisspel tussen aanbieders, opsporingsinstanties en netwerken.
Lees verder op: spreekbuis.nl
